บทที่ 16 ลมหายใจที่ถูกพันธนาการด้วยผ้าขนหนู
"ว่ายังไงเกิดอะไรขึ้น"อีริคก้าวเท้าลงจากรถเอ่ยถามคนที่ยืนกระสับกระส่ายรออยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงห้วนๆ
"คือ..คือ"
"ถ้ายังคืออีกทีจะให้ไปตอบคำถามกับยมบาลในนรก"อีริคกดปืนจ่อกลางหน้าผากคนที่ยืนตัวสั่น
"ว่ายังไง"
"คุณข้างบนตื่นแล้วกำลังอาละวาดครับ แต่เขาไม่มีแรงเลยเกิด...เกิด.."
"เปรี้ยง!!"คนที่ทำท่าจะรายงานหงายหลังลงไปทั้งยืนกลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายรวมไปถึงเลือดที่ไหลนองอยู่บนพื้น ทอมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้อีริคเช็ดหยดเลือดที่กระเด็นมาติดตามใบหน้าออก
"ไม่ได้เรื่อง"ทอมถอนหายใจ ความอารมณ์ร้อนยิ่งมากขึ้นเมื่อเกี่ยวกับคนที่นอนอยู่ข้างบน หลายคนยืนตัวแข็งเมื่อเห็นสภาพเพื่อนนอนหงายตาเหลือกโพรง มีลิ่มเลือดไหลออกจากรูโบ๋ตรงหน้าผาก
"ใครจะตอบได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น"ทอมหายไปด้านในเพียงครู่และกลับออกมาพร้อมอ่างน้ำขนาดเล็กผสมโคโลญจ์กลิ่นคุ้นเคยและผ้าขนหนูผืนเล็กให้อีริคทำความสะอาดอีกครั้ง ครั้งแรกคนต่างผลักหลังกันไปมาให้รายงานแต่พอเห็นศพเพื่อนแล้วจึงรีบเอ่ยออกมาโดยไม่ติดขัด
"คุณข้างบนตื่นขึ้นมาแล้วไม่มีแรงครับ เขาเลยดึงผ้าม่านข้างหัวเตียงเพื่อทรงตัว แต่เกิดอุบัติเหตุขาอ่อนแรงเลยเอื้อมมือไปคว้าอ่างปลาทองที่วางอยู่บนโต๊ะลงมาแตกตอนนี้ทั้งผ่ามือและเข่าเป็นแผลต้องเย็บครับ"คนที่รายงานหลับหูหลับตาพูด หารู้ไม่ว่าอีริคหายไปจากตรงนี้ตั้งแต่ได้ยินว่าคว้าผ้าม่านแล้วขาอ่อนแรงแล้ว
"อะ..อ่าว"
"นายไปนานแล้ว"ทุกคนที่ยืนเผ้าเวรอยู่ด้านล่างห้องโถงหายใจโล่งอก และต่างช่วยกันจัดการกับศพเพื่อนให้เรียบร้อย
"โหดชิบหาย"คนที่หิ้วไหล่เพื่อนที่นอนตายบ่นเบาๆ
"ระวังปากเถอะไม่งั้นมึงคงเป็นคนที่สอง"เพื่อนที่รวบขาเพื่อนแบกไปด้านหลังเอ่ยเตือนเบาๆทำให้ทุกคนหุบปากเงียบ
"เจโลนายกำลังทำอะไร"น้ำเสียงดุดันเอ่ยขึ้นตั้งแต่ตัวยังไม่เข้าห้อง เกรย์ที่กำลังทำแผลให้รีบเงยหน้าขึ้นมามองคนที่ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า
"ไม่สาหัสครับคุณอีริค"เกรย์รายงานทันที สายตาคมไล่สำรวจฝ่ามือและเข่าที่ถูกเย็บอยู่เมื่อเห็นแล้วก็อดที่จะจิ๊ปากไม่ได้
"ไม่รู้จักประมาณตัวเอง"
"พูดอะไร"เจโลถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเนื่องจากการนอนแทบจะทั้งวัน
"เกรย์เป็นยังไง"คนตัวสูงใหญ่ไม่สนใจคนที่นั่งอยู่บนเตียงยื่นขาให้หมอเย็บที่เข่า กลับเอ่ยถามคนที่ก้มหน้าใช้เข็มเย็บแผล
"โดยรวมดีขึ้นมากแล้ว แต่แผลนี่คงต้องรักษาอีกเจ็ดวัน ไหมที่เย็บไม่ได้เป็นไหมละลายอีกเจ็ดวันผมจะมาตัดไหมให้อีกที อ้อจริงสิให้เขาได้กินอาหารฟลูคอสได้แล้ว เรี่ยวแรงจะได้กลับมา"เกรย์หยอกยิ้มๆ
"อืม"อีริครับคำสั้นๆเมื่อเห็นเกรย์ใช้กรรไกรตัดไหมจากการเย็ยเข็มสุดท้าย
"หมอต้องปิดแผลเอาไว้ก่อนกันเชืื้อโรค แต่ถ้าไม่ไปเล่นซนที่ไหนแผลสะอาดก็ไม่จำเป็นต้องเปิดแผลนะครับ"เกรย์ยิ้มใจดีให้กับเจโลที่นั่งมึนๆอยู่ตรงขอบเตียง
"ขอบคุณครับหมอ"เจโลขอบคุณเาียงเบา อีริคหันไปหาทอมที่เข้ามายืนรอตรงหน้าประตู
"ทอมนายไปเตรียมผ้ามาฉันจะเช็ดตัวให้เจ"ทอมกับเหรย์รู้ดีว่าคำสั่งนี้หมายถึงต้องปล่อยให้เขาและเจโลอยู่กันเพียงลำพัง ทอมไปจัดการตามคำสั่งโดยใช้เวลาไม่นานจากนั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เจโลก้มมองมือที่ถูกพันด้วยผ้ากอซสีขาวแน่นหนา แอบเหลือบตามองคนที่ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกโยนทิ้งไปที่โซฟาเดี่ยว ถลกแขนเสื้อเชิ๊ตสีเทาดำพับขึ้นมาไว้เหนือข้อศอกแล้วปลดเนคไทด์ออกปาไปที่เสื้อสูทก่อนจะปลดกระดุมสามเม็ดบนออก
"นายเป็นเด็กหรือไง"คำถามแรกที่สาดเข้ามาที่หน้าเจโล ทำให้เขานิ่วหน้าด้วยความไม่พอใจ
"ใครเด็ก"
"ยังจะถาม นายไม่รู้จักประเมินตัวเองหรือไงว่าไหวไม่ไหว"
"ใครจะไปบ้านอนสบายอยู่บนรังโจรวะ"อีริคบิดผ้าที่ชุบน้ำออกจนหมาดแล้วสะบัดจนฝอยละอองน้ำกระจายไปถูกใบหน้าซีดๆของเจโล
"นายทำอะไรวะ"ขาดคำอีริคก็โป๊ะผ้าเข้าไปเต็มฝบหน้าของเจโลทันที
"ไอ้เด็กเหลือขอยังจะปากดีอีกนะ หาเรื่องเจ็บตัวตลอด นายเป็นพวกมาโซหรือไงชอบให้ตัวเองเจ็บน่ะ"
"ประสาทแล้วใครจะอยากเจ็บตัวถ้านายไม่ฉีดไอ้ยาบ้าๆนั่นให้สภาพฉันจะเป็นแบบนี้หรือไง"อีริคไม่ตอบคำถามได้แต่กัดกรามจนได้ยินเสียงกรอด เช็ดใบหน้าเจโลแรงขึ้นเรื่อยๆจนใบหน้าของเจโลแดงเถือก
"เห้ยหนังคนนะไม่ใช่ผนังห้องนายจะได้ขัดถูแบบนั้น"เจโลเบี่ยงหน้าหนี แต่อีริครั้งต้นคอเอาไว้แน่นจนไม่สามารถถอยออกห่างได้
"หุบปากหมาๆของนายไปซะ ฉันเป็นเจ้านายของนายกล้าต่อปากต่อคำขนาดนี้คงไม่อยากตายดีว่างั้น"
"ขู่แบบนี้นึกว่าฉันจะกลัวหรือไงสวะ"อีริคได้ยินคำสุดท้ายเขาถึงกับระงับอารมณ์ไม่อยู่ ซัดฝ่ามือเข้าที่แก้มเต็มแรง
"หุบปากเน่าๆของนายเอาไว้เจโลก่อนที่ความอดทนของฉันจะหมด"
"ไอ้หมาบ้า มึงอย่าคิดว่ากูกลัวนะ"เจโลยกขาข้างหนึ่งขึ้นถีบหน้าท้องอีริคเต็มแรงจนหน้าหงาย ต่างฝ่ายต่างหงายตึงลงกับพื้น เจโลหน้าเหยเพราะแผลที่เข่ากระแทกลงกับพื้น
"คนอย่างนายถ้าไม่ได้เลือดไม่เจ็บตัวคงไม่สำนึกสินะ"อีริคดวงตาวาวโจรน์ดุจเสือ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ผ้าขนหนูผืนเล็กในมือถูกเหวี่ยงไปมาจนฟั่นเป็นรูปเกลียว สองมือของอีริคจับปลายผ้าเอาไว้ สายตาไม่ละไปจากเจโลที่พยายามจะพยับตัวถอยห่างจนหลังติดประตู อีริคจับปลายผ้าสองข้างกดติดกับประตูโดยกลางผ้าพาดอยู่กับลำคอของเจโล เขาออกแรงกดช้าๆจนเจโลหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆจากการหายใจไม่ออก สองมือสองขาของเจโลพยายามต่อต้านออกแรงขัดขืนแต่เหมือนจะสู้แรงคนตัวสูงใหญ่กว่าไม่ได้ น้ำเสียงเหี้ยมโหดกระซิบอยู่ข้างหูสองมือหนาไม่ได้ลดแรงกดลงเลยแม้แต่น้อย
